Dyrektor Teatru Arka Renata Jasińska

Grzechy i rozpamiętania

Fundacja Artystów Niepełnosprawnych i Pełnosprawnych JESTEŚ MY

Grzechy i rozpamiętania

Grzechy i rozpamiętania Grzechy i rozpamiętania Grzechy i rozpamiętania Grzechy i rozpamiętania Grzechy i rozpamiętania Grzechy i rozpamiętania Grzechy i rozpamiętania Grzechy i rozpamiętania Grzechy i rozpamiętania Grzechy i rozpamiętania Grzechy i rozpamiętania Grzechy i rozpamiętania Grzechy i rozpamiętania Grzechy i rozpamiętania Grzechy i rozpamiętania Grzechy i rozpamiętania Grzechy i rozpamiętania Grzechy i rozpamiętania Grzechy i rozpamiętania Grzechy i rozpamiętania
"Grzechy i rozpamiętania są świetnie skonstruowanym spektaklem rzucającym interpretacyjne wyzwanie widzom i wykorzystującym pozorny banał do zrozumienia jego prawdziwych komplikacji". Marcin Sierszyński Wywrota.pl

Spektakl „Grzechy i rozpamiętania”, w reżyserii Dariusza Taraszkiewicza, zrealizowany jest wedle komediowego utworu dramatycznego Aleksandra Fredry – „Śluby panieńskie”. Jest to jednak zupełnie inne odczytanie klasycznego dzieła niż te, które zazwyczaj prezentowane są na scenie. Nadal wprawdzie akcja osnuta jest wokół miłości,  Klara i Aniela ślubują pozostanie w stanie panieńskim, zaś podążający tym tropem reżyser, zadaje wciąż aktualne pytanie, czym owa miłość jest. Jednak wprowadza też pewne zmiany w sposobie portretowania postaci.

Młodzieńczej, jeszcze niewiele wiedzącej miłości, „snującej się” między Gustawem, Anielą, Albinem i Klarą, zdaje się przeciwstawiać dojrzałe uczucia starszego pokolenia w osobach Dobrójskiej i Radosta. Zarówno Dobrójska, będąca w rozkwicie swojej kobiecości, jak i Radost – dojrzały mężczyzna, mają poczucie upływającego czasu. Każde z nich, na swój sposób, usiłuje go zatrzymać. Dobrójska, zakuta w konwenanse społeczne, własną kobiecość może „bezpiecznie” realizować troszcząc się o dobre zamążpójście swoich wychowanek, Anieli i Klary. Radost – z nutą zazdrości patrzy na stojącego u progu życia i wkraczającego dopiero w „najlepszy wiek męski” Gustawa. Obydwoje pytają też – każde siebie samego – czy może mogliby sobie nawzajem ofiarować coś cennego. 

Reżyser umiejscawia akcję „Grzechów” w okresie międzywojnia, sytuując ją bliżej wydarzeń wrześniowych.  Tym samym, sugeruje również dalsze losy bohaterów – wpisane w losy kraju. „Wpina” także scenę na poły psychodelicznego, na poły orgiastycznego balu, w którym biorą udział wszystkie wspomniane postaci. Scena ta – niezwykle ekspresyjna i wyrazista plastycznie – przywodzi na myśl chocholi taniec, co ma przynajmniej podwójne znaczenie, jeśli wziąć pod uwagę czas akcji. Letarg – tuż przed tragicznymi wydarzeniami, które są udziałem całego narodu – oraz jego garstki, którą właśnie widz poznał – staje się w tym kontekście – tragicznym symbolem polskich losów. Zabiegi te sprawiają, iż pierwotny, komediowy, charakter utworu zyskuje rysy dramatyczne.

W opozycji do pierwszoplanowych postaci – pozostają ledwie zarysowane dwie inne – służącego Jana oraz – nieistniejącej w pierwowzorze literackim – pokojówki. To właśnie oni – nic nieznaczący, cały czas pozostający w cieniu, na końcu okazują się być jedynymi spełnionymi w swoim uczuciu – miłości czystej i romantycznej, zupełnie innej niż ciągłe rozedrgane poszukiwania pozostałej szóstki bohaterów.

Dariusz Taraszkiewicz traktuje pierwowzór literacki zaledwie jako pretekst do zadania wielu istotnych pytań – tak dotyczących relacji międzyludzkich, jak i postaw społecznych. Wiele kwestii pozostawia niedopowiedzianych, nie do końca rozstrzygniętych.  Jego „Grzechy” są zaledwie punktem wyjścia do dyskusji dotyczącej zarówno istoty męskości i kobiecości, zmieniających się w czasie przypisanych płciom ról społecznych, jak i sposobu odnalezienia się w szerszym kontekście społeczno-obyczajowym. Całość, wpisana w zupełnie inne tło historyczne, pozwala na stawianie kolejnych pytań dotyczących postaw obywatelskich. Jednak to już zupełnie inna opowieść…

Zofia Warzyńska-Bartczak

Premiera: 4 kwietnia 2014 r.

 
Reżyseria i adaptacja - Dariusz Taraszkiewicz 

Współpraca przy scenariuszu - Jarosława Makus

Muzyka - Jacek Zamecki

Scenografia - Sylwia Wierzbowska

Kostiumy - Małgorzata Bekalarska

Choreografia - Bożena Klimczak

Asystent reżysera - Izabela Waszak

Obsada:

Agata Obłąkowska-Woubishet, Joanna Gierdal,  Beata Lech-Kubańska, Sylwester Różycki, Maciej Sibilski, Michał Przybysz, Anna Rzempołuch, Jan Kot, Andrzej Kusiak, Dariusz Bajorczyk, Marek Trociński

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Recenzje spektaklu:

Wywrota.pl, 6.04.2014

Dziennik Teatralny, 15.04.2014

Galeria