Dyrektor Teatru Arka Renata Jasińska

Moralność Pani Dulskiej

Fundacja Artystów Niepełnosprawnych i Pełnosprawnych JESTEŚ MY

Moralność Pani Dulskiej

Finansowanie: Narodowe Centrum  Kultury

Prezentacja 5 spektakli dla dzieci i młodzieży w małych ośrodkach wiejskich na terenie województw: dolnośląskiego, opolskiego i śląskiego.

Przedstawienie: ,,Moralność pani Dulskiej”

Termin realizacji: 15.06.2013-31.07.2013

 

Spektakl „Moralność pani Dulskiej”, prezentowany dzieciom i młodzieży w małych ośrodkach wiejskich na terenie Dolnego Śląska, ma pełnić podwójną rolę: artystyczną oraz społeczną. Po pierwsze – spełnia on doniosłe cele kulturotwórcze, po wtóre zaś – stanowi istotny głos w społecznej debacie dotyczącej funkcjonowania społecznych stereotypów, szczególnie tych, które bezpośrednio uderzają w najsłabszych, zagrożonych stygmatyzacją i wykluczeniem społecznym – niepełnosprawnych, chorych, „innych”.

Nasza „Moralność pani Dulskiej” będzie miała dwie „odsłony”, jakimi są dwie, równolegle przygotowywane inscenizacje, słynnego dramatu Zapolskiej. Jedną przygotuje zespół artystów pełnosprawnych, a drugą – zespół artystów niepełnosprawnych. „Kapitanem” pierwszej drużyny jest odtwórczyni roli tytułowej – Renata Jasińska oraz reżyser spektaklu – Dariusz Taraszkiewicz, natomiast druga grupa prowadzona będzie przez aktorów Teatru „Arka”: Tomasza Żytkę i Macieja Sosnowskiego z udziałem aktorów niepełnosprawnych.

Tym samym Stowarzyszenia Przyjaciół Teatru „Arka” oraz członkowie zespołu aktorskiego Teatru „Arka” opowiadają się przeciwko podwójnej moralności, hipokryzji i zakłamaniu, stając w obronie godności i człowieczeństwa każdego członka społeczeństwa i dostrzegając w każdej jednostce jej niezwykłość oraz potencjał twórczy i ogólnoludzki.

Każdemu spektaklowi towarzyszy dyskusja. W ramach projektu rozpisany został także konkurs na plakat do tego spektaklu, bowiem zarówno jego twórcy, jak i zespół aktorski Teatru „Arka” oraz członkowie Stowarzyszenia Przyjaciół Teatru „Arka” chcieliby poznać opinię mieszkańców i dużych, i małych ośrodków miejsko-wiejskich na temat społecznych stereotypów, przekonań i uprzedzeń – szczególnie dotyczących podwójnej moralności – wszechobecnej w życiu społecznym hipokryzji, obłudy, zakłamania. Stawiają więc nieustająco to samo pytanie: Czy od czasów Gabrieli Zapolskiej – autorki tej jakże popularnej od ponad stu lat tragifarsy – coś się zmieniło, czy też „dulszczyzna” nadal króluje? A jeśli tak, jak można zmienić społeczne stereotypy.

Problem ten wydaje się być znacznie poważniejszy niźli tylko prześmiewana na salonach „dulszczyzna”. To nie tylko kwestia zakłamania i hipokryzji, to sprawy tak kluczowe, jak sposób funkcjonowania społecznych stereotypów, szczególnie tych, które bezpośrednio uderzają w najsłabszych, zagrożonych stygmatyzacją i wykluczeniem społecznym. To problemy niepełnosprawnych, chorych, „innych”.